Zaman Sayacı

Bazı insanlar vardır onlar şarkı söylerken, o ses gelir görünmeyen yaralara bant olur. Yarayı görünmez kılar, acısını hafifletir... Hüzünlü sesi hüznüne karışır, iyi hissettirir... Hepimizin, ne zaman yaralansak sesine sığındığı, yara bandı etkili şarkıcıları vardır. Benimkilerden biri İrlandalı şarkıcı Damien Rice ... Uzun zamandır severek takip ettiğim ne zaman dinlesem ruhuma iyi gelen güzel sesli adam... Bir kaç gün önce İstanbul'da konser verdi. Kendisi gibi sade, naif ve samimi bir konserdi. Her ne kadar reklamı yapılmasa da biletleri günler öncesinden tükenen, kocaman bir salonu tıka basa dolduran, oldukça genç yaş ortalamasına sahip hayran kitlesi onu yalnız bırakmadı... Müziğe 90 'larda rock müzik grubu "Juniper" ile başlayan Rice, grupla iki albüm çıkardıktan sonra ayrılmış ve solo kariyerine başlamış... En çok bilinen şarkısı aynı zamanda "Closer" filminin de müziği olan size de bir yerlerden tanıdık gelecek "The Blower's Daughter"...

Evet yanlış okumadınız Zenne ... Bu zamanda Zenne mi kaldı? Diyorsanız "Bo Sahne" de bir tane var. Sinemada izlediğim "Zenne" filmi beni çok etkilemişti. Bu sezon başlayan "Son Zenne" yi duyduğumda ister istemez bir karşılaştırma yapıp, acaba hayal kırıklığı olur mu, yoksa Zenne kadar iyi bir performans izler miyim? diye düşündüğümü hatırlıyorum… Diğer işlere ve oyunlara dalıp unuttuğum oyunu, bir arkadaşımın hatırlatmasıyla geçen akşam izleme fırsatı buldum. Yıllar önce ünlü bir oyuncuyu neredeyse 10-15 kişinin izlediği koca bir salonda, utançtan yerin dibine girmek istediğimi hatırlıyorum. Boş koltuklar oyunculara saygısızlıkmış gibi gelir hep bana... Bu nedenle dolu salonlar her zaman hoşuma gitmiştir. Ek sandalye koyacak kadar dolu bir salonda oyun izlemek de ayrı bir keyif... Gelelim oyunumuza; Nilifer Bıyıklı 'nın hikayesini oyunlaştıran ve yöneten Serdar Saatman 'ı kutlamak gerek, gerçekten iyi bir iş çıkarmış... Oyunda, ucuz bir müzi...