Zaman Sayacı

Nalan'sız kırk yedinci gün. Yokluğuyla bu kadar boşluğu nasıl doldurabiliyor insan, hayret. Bunca yıl fark etmemişim. O gittiğinden beri neredeyse hiç yatakta yatmadım. Televizyonun karşısındaki koltukta uyuyakalıyorum çoğu gece. Geçen gün ben yokken gelip kalan eşyalarını almış. Bir de Ayşe Hanım'ın numarasını yazdığı kısa bir not bırakmış, "Evi fareler basmadan arasan iyi olur," Birikmiş çöpleri kastediyor. Haksız da sayılmaz. Mutfak aldı başını gidiyor. Onun kurduğu bütün düzeni bozdum. Masanın üstü günlerdir birikmiş yemek paketleri, lavabonun içi boş rakı kadehleriyle dolu. Tevekkeli değil beni mutfağa sokmazdı. "Aman sen elleme gözünü seveyim. Bir de senin peşinden toplamam gerekiyor," derdi. Ben onun titizliğiyle, o benim dağınıklığımla dalga geçerdi. Gülerdik birbirimize. Hangi ara asık suratlı, orta yaşlı insanlara dönüştük?  Belki de çok uzun zaman önce... Son kavgamızda, "Baban gibi tek başına ölmek istiyorsan seni durdurmayacağım ama ben bun...