Yağmurlu bir gecenin sabahıydı. Sonbahar iyiden iyiye, "Yolumdan çekilin ben geliyorum," diyordu. Küçük taş, büyük taşların arasında sivrilmiş durduğundan, gelen geçen insanların ayakları genellikle ona takılırdı. O sabah kafasını suyun üstünde tutmaya çalışan küçük bir çocuk gibi görünüyordu. Sokakta her yer kuruydu sadece onunla diğer büyük taşların arasındaki boşluklarda sular birikmişti. Kaç kişinin ona takılıp tökezleyeceğini, çamurlaşmış yağmur suyunun kimlerin kıyafetine sıçrayacağını ve işiteceği küfürleri şimdiden hesaplamıştı. Eskiden olsa böyle zamanlarda çok gergin olurdu ama artık öyle bir taş değildi. Çok uzun zamandır oradaydı. Tabii eskiden bu kadar sivri değildi. Büyük taşlarla aynı boydaydı, intizamla dizilmiş, sıralı ve gıcır gıcırdı. Zaman her şey gibi onu da yıpratmıştı... Zamanla diğer taşlarla araları açılmaya başladı; yağmur, kar, araba tekerleri, insanların ayakkabıları derken bir yerde birbirlerinden koptular ama en son darbeyi yer altınd...
Söz uçar, yazı kalır!